آرامش چیست؟
آرامش حالتی است که در آن انرژی تو به هیچ کجا نمی رود ــ نــه به آینده و نه به گذشته؛ فقط همانجا همراه توست. تو در برکه خاموش و ساکن انرژی ات، در گرمای آن احاطه شده ای. این لحظه همه چیز است. هیچ لحظه دیگری نیست. زمان متوقف می شود – آنگاه آرامش در وجودت برقرار می گردد. اگر زمان باشد، از آرامش خبری نیست. عقربه زمان کاملاً متوقف میشود؛ زمانی وجود ندارد. این لحظه هست و بس. تو تقاضای چیز دیگری نمیکنی، تو فقط از آن لذت میبری. آدم از چیزهای پیش پا افتاده و عادی لذت می برد، چون زیبا هستند. در حقیقت، هیچ چیز عادی نیست – چون همه چیز غیر عادی است.
مردم نزد من می آیند و می پرسند: «آیا به خدا اعتقاد داری؟» من به آنان پاسخ می دهم «بله، چون همه چیز بسیار غیر عادی است و چطور چنین چیزی می تواند بدون یک آگاهی ژرف وجود داشته باشد؟» آدم فقط از چیزهای جزئی و پیش پا افتاده لذت میبرد. از راه رفتن برروی چمن ها… آنگاه که هنوز قطرات شبنم نخشکیده اند… و فقط و فقط بافت و لطافت چمن ها، خنکی قطرات شبنم، نسیم سحری و طلوع آفتاب را با تمام وجود حس کردن. برای اینکه خوشحال و سعادتمند باشی، دیگر چه می خواهی؟ برای نشاط و سرخوشی چه چیزی بیشتر از این؟ کافی است شب برروی ملحفه خنک رختخوابت دراز بکشی و بافت و تار و پود آن را احساس کنی. احساس کنی که ملحفه هر لحظه از گرمای بدن تو گرمتر و گرمتر میشود و تو در تاریکی شب، در سکوت شب غرق میشوی….
تو با چشمانی بسته فقط خودت را احساس میکنی. بیش از این چه احتیاجی داری؟ این خودش خیلی است – تمامی ذرّات وجودت زبان به شکر می گشایند. این همان آرامش است. این یعنی آرامش: وقتی لحظه حاضر هم از سرت زیاد است، زیادتر از آنکه بتوانی چیزی را درخواست کنی یا انتظار داشته باشی. چیزی برای تقاضا وجود ندارد، همه چیز بیش از حد کفایت است، بیش از آنچه آدم آرزویش را داشته باشد ـ آنگاه انرژی هرگز به هیچ کجا نمی رود، بلکه به برکه ای آرام تبدیل میشود. تو در انرژی خودت حل میشوی. این لحظه لحظه آرامش است.
آرامش نه متعلق به جسم است و نه متعلق به ذهن؛ آرامش به تمامی وجود تعلق دارد. به همین دلیل هم ورد زبان بودایی ها این است: «در تمنای چیزی نباش! عاری از آرزو باش» زیرا می دانند که اگر آرزویی بود، دیگر نمیتوان آرام و قرار داشت. میگویند: «مرده را به خاک بسپار، زیرا درگیری بیش از حد با گذشته، یعنی خداحافظی با آرامش.
اشو
خلاقیت
ص 34 و 35
